ZIE

http://www.westerborkpad.nl

336 KILOMETER LANG…

DE WANDELROUTE BEGINT BIJ HET HOLLANSCHE SCHOUWBURG.

IN DE OORLOG MOEST DE JOODSCHE BEVOLKING ZICH DAAR VERZAMELEN.

 

DE ROUTE:

DIEMEN

WEESP

MUIDERBERG

NAARDEN

BUSSUM

HILVERSUM

BAARN

AMERSFOORT

NIJKERK

PUTTEN

HARDERWIJK

NUNSPEET

VIERHOUTEN

T HARDE

ELBURG

WEZEP

HATTEM

ZWOLLE

LICHTMIS

STAPHORST

MEPPEL

KOEKANGE

HOOGEVEEN

TIENDEVEEN

WIJSTER

BEILEN

HOOGHALEN

 

KAMP WESTERBORK

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

PROTEST

UIT

SYRIE

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Hond blaft in de ruimte.

Ze blaft en blaft en blaft…

Pas als de schorheid in haar keeltje woont stopt ze met blaffen.

Mijn keel heeft rust nodig, peinst ze en stopt pardoes haar snuit in een grote glazen pot met dikke doorzichtige honing.

De schorre blaf kalmeert.

Een andere hond komt langs.

Hij stopt bij het aanzien van de honingpot met een half hoofd van de schorre hond er in.

‘Wat is er nu met jou aan de hand?’ vraagt de andere hond verbaasd.

De schorre hond trekt haar snuitje behoedzaam uit de glazen pot.

Een dikke straal honing zwiept onder haar kin en drupt met lichte onderbrekingen op de grond.

Schorre hond likt eerst met een grote roze tong zijn honing snoetje schoon voor hij de andere hond beantwoord.

De andere hond is een ietwat ongeduldige hond.

Zonder aarzeling komt hij vlakbij de schorre hond staan en likt gretig de honing van de grond.

Even later sputtert schorre hond :

‘Mijn ouders zijn zo krakkemikkig.

Er is overal haaruitval.

De botten broos.

De huid is moe.

De organen op.

De oren doof.

De ogen slecht.

Ik kan het nauwelijks meer aan zien!’

De andere hond begrijpt de schorre hond onmiddellijk.

Zijn ouders ondergingen dezelfde teloorgang.

Hij zucht mee en zegt na een poosje horizon staren:

‘ Dat is ook een zeer moeilijke laatste fase.

Vooral voor de versleten honden

die steeds hulpelozer en afhankelijker worden.’

De honden zwijgen en turen allebei eindeloos naar de verre horizon.

Er rollen dikke tranen uit de oogjes van de schorre hond.

De andere hond volgt de tranen over haar snuit.

Hij likt er eentje op en gromt knipogend:

‘ Mmmm…je tranen smaken lekker!’

Na een poosje wandelen ze samen weg richting de inmiddels oranje gloed-erige horizon.

De schorre hond maakt af en toe een klein sprongetje.

De nog steeds druipende honingpot kijkt hen glimlachend na…

HET

BABYTROOSTDOOS PROJECT

IS

HET

VERVOLG

VAN

HET

TROOSTPROZADOOS

PROJECT….

……

……

……

MooieVrouw komt dik ingepakt, haar hoofd in dr kraag verstopt bibberend de kroeg binnen strompelen.
Rondborstige barvrouw sjouwt drukdoende heen en weer met blokken hout en stapelt deze zorgvuldig bij de houtkachel op.
MooieVrouw werpt haar jas over een stoel, dribbelt elegant achter Rondborstige Barvrouw aan en zegt:
‘Laat mij ook eens mee sjouwen!’
De BarVrouw draait zich glimlachend om en drukt met gemak een stapel hout in MooieVrouw haar armen. Deze zucht even als ze de zwaarte en de hardheid van het hout tegen haar boezem aangedrukt voelt. Ze raapt haar moed bijeen , loopt met gestrekte rug verder en legt , alsof het haar allerdagelijkse bezigheid is, behoedzaam het hout in gestapelde rijen op elkaar.
Hekel ligt op een kussentje in de vensterbank en slaat door de spleetjes van zijn oogjes, met plezier  de twee vrouwen gade.
MooieVrouw sluipt door een klapdeur naast de bar via de keuken Barvrouw achterna en komt op een grote achterplaats waar een muur van hout hen glunderend aan kijkt. Pak me dan, pak me dan lijken ze te roepen.
‘Nog tien stuks, dan is het weer genoeg voor vandaag, ‘ zegt Rondborstige Barvrouw en geeft een vette knipoog weg.
MooieVrouw haar ogen glijden over de ritmische structuur van de houtgestapelde muur en roept als een dominee die aan zijn speech knaagt:
‘O, wat verlangen mijn blote voeten naar de verse grond!
Wat verlangt mijn lijf naar lichte kleren!
Wat verlangt mijn ziel naar het heldere licht!
Wat verlangt dit alles naar mijn lief!’

Barvrouw kijkt glunderend naar MooieVrouw. Ze lacht breedgebekt haar wit blinkende tanden bloot en zegt:
‘Nog effe meid, nog effe…dan zijn we door de winter heen!’
‘Dat ik het hier zolang volhoud is mij een raadsel,’ zucht MooieVrouw  mompelend na.

Barvrouw stookt de kachel flink op.
Het wordt behaaglijk warm .
Een groepje koud gekleumde mannen staan armen zwaaiend en met ingezogen adem sissend rondom de kachel.
Buiten stort de hagel zich kletterend tegen de ruiten.
Hekel draait zich knorrend in een slaapkrul om.

© december 2008, ISIS NEDLONI, BasicPublishing.nl

FOTO:

MIJN TUIN

IN DE LAATSTE

ZOMERSTAND

BLIJ WOELEND

DE ZOMER

WEG GEWOVEN

NU ZO INTENS

NAAR HAAR VERLANGEN

ZOALS  DE HEIMWEE

VAN GELIEFDE

EN KRUIPEN WIJ

MET LICHT STUIP TREKKEND

HART MOEDIG VERDER…

NOG EEN STUKJE!

NOG EEN STUKJE!

PROZAPROZAPROZAPROZAPROZA VAN ELF EN MUIS EN BEER GAAN VLIEGEN:

MUIS EN ELF WANDELEN IN EEN LICHT UITGESTREKT BOS.

HET BOS RUIKT NAAR DENNENAPPELS EN LACHEND MOS .

‘IK GA BINNENKORT VLIEGEN’, ZEGT MUIS OP EEN ERNSTIGE TOON TEGEN ELF.

ELF GLIMLACHT HEVIG, KIJKT MET EEN LICHTE BLOS OP HAAR WANGEN NAAR MUIS EN VRAAGT ENIGSZINS AARZELEND:

‘DRAAI JE EENS OM, LIEVE MUIS, DAN KAN IK JE RUGGETJE AANSCHOUWEN.’

MUIS DRAAIT ZICH OM EN LAAT TROTS HAAR RUGJE ZIEN.

‘…MAAR…’, SPUTTERT ELF, ‘…MAAR… JE HEBT HELEMAAL GEEN VLEUGELS!’

MUIS GRINNIKT EN DRAAIT ZICH WEER NAAR ELF OM.

‘ EN TOCH GA IK VLIEGEN! ‘

ELF KIJKT DIEP IN MUIS OGEN EN ZIET DAT ZE UITERST SERIEUS IS.

DAN VERZAMELT ELF WEER AL HAAR MOED EN SPUTTERT:

‘MAAR ZONDER VLEUGELS KUN JE TOCH NIET VLIEGEN?’

MUIS LACHT.

ZE SPRINGT OP EN NEER EN JOELT:

‘IK WEL….IK WEL!

IK KAN ZONDER VLEUGELS VLIEGEN!’

ELF BEGRIJPT ER NIETS VAN.

‘JE KUNT TOCH ALLEEN MET VLEUGELS VLIEGEN?’

‘NEE HOOR’, HOUDT MUIS STELLIG VOL, ‘IK GA BINNENKORT VLIEGEN!

EN WEER WEET ELF DAT MUIS DE WAARHEID SPREEKT.

IN DE VERTE PRONKT EEN DIKKE WORTEL VAN EEN OUDE BOOM BOVEN DE GROND.

DAAR GAAN WE EVEN OP ZITTEN PEINST ELF MET EEN GROTE FRONS OP HAAR VOORHOOFD.

ALS ELF EN MUIS ZIJN NEERGESTREKEN BUNGELEN HUN VOETEN HEEN EN WEER.

ZO HOOG IS DE WORTEL!

MUIS GRAAFT IN HAAR GEHEUGEN, SCHRAAPT HAAR BLIJDE KEELTJE EN SPUTTERT:

‘JE WEET TOCH DAT IK EENS BEER ONTMOETTE EN WIJ SINDSDIEN AAN ELKAAR ZIJN VAST GEKLEEFT.’

ELF KNIKT EEN PAAR KEER EN LUISTERT AANDACHTIG VERDER.

‘NOU..EN JE HERINNERT JE OOK DAT BEER MIJ BELOOFDE DAT HIJ OP EEN DAG ZIJN ARMEN SPREID, IK DAN EEN AANLOOP NEEM EN MET MIJN LAATSTE KRACHT OP ZIJN RUG KLIM?’

ELF ZUCHT.

ZE HOUDT HAAR MOND OP SLOT EN ZEGT:

‘JA…DAT HERINNER IK MIJ…VERTEL VERDER.’

MUIS HEEFT RODE KOONTJES GEKREGEN EN STAMELT VERDER:

‘NOU…BINNENKORT IS HET DAN EINDELIJK ZOVER!IK MOET NOG EEN ZAAKJE AFHANDELEN EN BEER IS ER INMIDDELS OOK KLAAR VOOR!’

BINNENKORT HOUDT HIJ ZIJN ARMEN WIJD EN MAG IK JOELEND MET LICHTE VOETEN OP ZIJN RUG SPRINGEN!’

MUIS TRILT VAN OPWINDING.

ZE IS OP DE WORTEL GAAN STAAN EN SPRINGT BLIJ OP EN NEER.

‘DUS ALS JE OP BEER ZIJN RUG ZIT EN HIJ JE GOED VAST HOUDT, DAN GA JE VLIEGEN?’

ELF KIJKT WARM NAAR MUIS EN ZIET HOE MOOI ZE IS.

MUIS KNIPPERT MET HAAR LANGE WIMPERS EN LAAT EEN DIEPE ZUCHT UIT HAAR ROOD GEVERFDE MOND ONTSNAPPEN.

HAAR OGEN GLOEIEN.

IN HAAR BUIK GLOEIT EEN WARM LIEFDESKOOLTJE.

MUIS KIJKT VERLEGEN ELF AAN EN FLUISTERT:

‘JA…IK VLIEG ALS BEER ME STEVIG VAST HOUDT’

DAN BEGRIJPT ELF WAAROM ZE ZO LANG HEEFT KUNNEN WACHTEN.

ZE SLAAT EEN ARM OM MUIS HEEN, DRUKT HAAR TEGEN ZICH AAN EN ZEGT:

‘GA JIJ STRAKS MAAR HEERLIJK VLIEGEN!

DAT GUN IK JE VAN HARTE EN BEER OOK!’

DE OUDE BOOM KREUNT VAN AL HET AANDOENLIJKE.

DE LUCHT WORDT HELDER BLAUW.

DE VOGELS ZINGEN UIT VOLLE BORST.

HET BOS RITSELT LICHTVOETIG.

DE WIND HOUDT DE WACHT.

TWEE WERKEN UIT MIJN LEREN DUMMIE

.

.

.

.

.

.

.

.