Isisnedloni’s Weblog › Schrijf nieuw Bericht — WordPress

Isisnedloni’s Weblog › Schrijf nieuw Bericht — WordPress

 MISMUILEN ZONDER RESPECT AAN HUN OREN:

Mismuilen zonder respect.Telkens kom ik ze weer tegen , de mismuilen die geen enkele vorm van respect of loyaliteits grenzen herkennen en deze dan toepassen in hun eigen taal.

Telkens struikelen ze over mijn drempels die ik wel laag heb afgeschaafd en dan toch nog een hoogte kunnen bevatten voor diegene met een intelligente bril en zachte zolen onder hun bewegende knisperende schoenen.

De mismuilen roepen eerst moord en brand over beeldspraak en graaien met ingekaderde expositie oproepen zodat mijn echte naam op een bepaalde plaats niet zichtbaar wordt.

Drie minuten verderop staan ze waarachtig wel met mijn echte naam te smiesmuilen en intens te gniffelen met mannen die mij eens bedreigden met geweren in hun virtuele shockblogweblogje verkrachtten of me met bijlen de schedel inbeukten die dan vervolgens twee jaar lang klakkeloos slagen uitdeelden en me open gepleten verder lieten rollen , mijn schedel in een hoek tot stilstand kwam, nog een keer iets terug rolde om daarna nimmer meer een kick te geven in wat heet het virtuele goedkope kut leven.

Nee het is geen cliche rancune, maar simpelweg een opsomming van feiten die je als een beetje gezond denkend of invoelend mens niet zo maar klakkeloos naast je neer kunt leggen.

Het wel kunnen vergeven , maar nimmer vergeten.

Ik weiger de virtuele wereld in te stappen waar woorden helemaal geen betekenis meer hebben.

Waar woorden gezien worden als een liederlijk vermakelijkheidsspel.

Waar andere smerige laffe bloggers de ander mogen chanteren door te beweren dat ze de boel gaan hacken terwijl de onnozelen heus wel zouden moeten weten, na zoveel levens jaren en brullende ervarings confrontaties, dat dat bluf is.

Maar weten sommige veel koekeloerend vanuit een besloten beschermd verwend leventje.

Weten zij veel hoe smerig de wereld in elkaar zit.

Weten zij veel wat grenzen van anderen zijn als je je eigen grenzen nimmer hebt nagestreefd, je altijd groezelig hebt aangepast omdat je vreten moest en altijd als een baby voor de moederlijke koestering hebt gekozen.

Mismuilen zonder respect.

Ik kom ze altijd tegen.

Iedere keer weer.

Het maakt niet uit dat onze werelden op dat gebied duizend jaar uit elkaar liggen.

Het maakt niet uit dat mijn woorden dor en droog uit mijn keel moeten kruipen om de confrontatie weer eens blinkend voor me te zien schijnen.

Het is een klein gebied wat ik niet deel.

Ze maakt mij sterker en groter en kwetsbaarder tegelijk omdat mijn blinde vlekken zijn verdwenen en de woorden meer zijn afgewogen dan het infantiele spel waar de ander blijkbaar genieus in gevangen zit.

Voor mij is niets een spel daar ik gevangen zit in een authenticiteit waar u tegen wordt gezegd terwijl het speelse van een eenzaam kind mijn drijfveer is en altijd zal zijn tot dat ik ook vermorzeld zal worden door het respectloze zijn van de ander zonder krachtige karaktermuren.

Of is het zo dat ik ook deze goedkope tel-loorgang overleef en straks als een kruipende zwerfster met constant een fles aan mijn mond het verdere harde leven afsluit in afgeragde aan flarden geschoten kleren met nesten vogels op mijn schone gescheurde hoofd en na uren leven en struikelen naar de kartonnen en stinkende bijelkaar geraapte uit elkaar vallende vervilten dekens verlang die ik onder de brug langs de scene heb gespreid en smorgens bij het krieken van de dag nog aan vogels vroeg of ze op mijn rustplaats konden passen?