BEDORVEN GELUID

Ik zoek naar de horizon van mijn levenNaar schaduw die soms te donker wordt

me opsluit in nauwe kelders

Zonder luiken die weigeren om naar licht te ruiken, alles versneden voor me ligt te krioelen zonder poging tot geluid.

Als alles zijn gezicht laat zien zonder smetten met de sporen heel kien haar staart wel degelijk laten kruipen en gedachteloos pletten en dan zeggen dat ze naar parfum ruikt.

Kom schudt nu de gebarsten protesterende modder van mijn lijdende schaduw en geef me onbarmhartig een stralende nieuwe huid.

Van binnen ben ik immers als herboren opnieuw een vreemde , ach wat maakt het uit,

Een die sprankelend is en vooruit kruipt, haar parels weggeeft als zijnde een verloren buit,

In plaats van tranen zonder echo of andere hindernis schaduwen van goud geluid die zich over mij ontfermen alsof men van mij houdt……

DE ZEE VAN RODE WARME ROZEN

De zee van rode warme rozen nodigt me uit in

haar te zwemmen

en te drinken van haar

welriekende honing watervallen

nectar die me kussend blijven

toe fluisteren dat de liefde

me opeet en ik voor altijd

tegen haar aan mag leunen

zonder dat de boze pistolen

me ooit nog lastig zullen vallen.

Als ze wel pogingen wagen

blaast de hete liefde haar weg

tot ze smeltend te pletter valt

en zich zelf voorgoed weg tikt.

‘Kom’, zegt mijn liefde,

‘ruik maar goed aan me

en fluister stoeten zoenen

in mijn verlangende

weer horende oortjes

die gulzig de lasso’s

van je warme klanken verwelkomen

als een pasgeborene

die vastgehouden

en gewiegd wenst

in alle stralende warme

bloesem rivieren monden

van de rode kust die kalvend

stukjes baart

en

zich tot mij neemt

als ik zou zijn de zijne’.

DUNLIPPIGE BUITENSLUITERS

Ik heb niks met de dun lippige

witgekalkte kruiperige mens

die denkt te zeggen

hoe ik leven kan, zal of moet.

 

Ik zie geen knetterende glitter

in hun ogen stralen

Geen schoonheid

van hard geworden huiden dalen.

 

Ergens roept men dat de dood

constant ligt te koekeloeren

zich wreed inkapselt in mijn

aan bederf onderhevig

mooie lijf

zich chronisch omsluit

en mij de mond wil snoeren.

 

Nergens staat dat

ik geen orchideeen geuren

mag verspreiden met mijn

rode wollige lippen

die ik bronstig naar je tuit

 

Leven, leven, leven,

Ze laat me telkens brullen ,

schreeuwen , scheuren,

brakend vermorzelend

achter beven.

 

Tot dikbuikige vierkante

monsters met zes koppen

hun draken tanden

aan mij slijten

in fanfare stampen klanken

de weg afsluiten

voor ze smijten

met volgepropte valeien

van afval geluiden

stuiten tegen

mijn welriekende borsten

en me overal snijdend

buiten sluiten.

 

Solitude, solitude,

 

Ik omarm je nu hevig

Blijf jij maar stevig

op mijn huid sidderend

mijn innerlijk uitspittend

door zoekend nimmer getempt vuur

 

Het zijn toch de valse

voorberekende tonen

die winnen

verliezen mij telkens

met kleffe draden inspinnen

ik mijn tanden moet slijpen

die alleen maar hapjes kunnen

bijten uit de liefde

van mijn eerste

en laatste waarheids uur.

ROERLOOS IN JE HUID VALLEN

ROERLOOS STIL

VALLEN TUSSEN

DE BLADEREN

VAN PLEZIER

DIE ME TOE KNISPEREN

DAT IK GAUW

IN DE GEUR VAN JE HAAR

GA WOELEN

EN

DAUW

WIL TRAPPEN

OP DE DAMPEN

VAN JE ZOETE

GLIMMENDE

SMULLENDE

HEET

ZINDERENDE

TONG 

of

ROERLOOS

VALLEN

TUSSEN

KNISPERENDE

BLADEREN

DIE

ZWOEL

DE 

DAMPEN

VAN

JE

GOUDEN

LIPPEN

MET

WELLUSTIG 

SMEKENDE 

DAUW

BEDEKKEN

of

IK PLUK DAAR PARELS AF

EN SUS JE TRANEN

VOORGOED

DICHT TEGEN ME AAN

FLUISTERDEN ONZE

HUNKERENDE HUIDEN

DAMPEND IN PLEZIER

of

ALLES VIEL STIL

ZO DICHT PLAKKEND

AAN JE ZUIGEND

ALS MIJN GETUITTE MOND

ZICH VAST KLAMPT AAN

DE GOLVEN VAN JE LIEFDE

DIE GULZIG UIT JE

OGEN DURVEN ONTSNAPPEN

of

JIJ KNISPEREND

ZOUT SLAKEND

HEERLIJK

LIEF

MANNEN

MENSEN

DIER!