De heimwee naar mijn veels te verre liefje is soms zo erg dat mijn lippen dreigen met verdorren , zich als knisperend knappend rood herfstblad op de grond werpen en meedogenloos zonder echo worden meegenomen onder de zolen van argeloze voorbijgangers .
Als ik onwennig de guurte van de herfst opsnuif, weer voor het eerst in een winterjas , op het station sta , de standbeelden van de wachtende mens aanschouw, irritante mobiele privé gesprekken aanhoor , ik wat verloren de rails aftuur, hoop ik dat je aan komt lopen.
Ik wil jou zien daar aan het eind van de rails.
Eerst als stip in de verre verte die telkens groter wordt , tot ik de contouren van je lichaam herken en zonder twijfel mezelf op de rails zal storten , je tegemoet ren.
Je zwaait en zijn je armen gespreid om me op te vangen.
Maar ik zie geen stip, geen gezwaai of vangende armen.
Het ritme van de rails en haar keurig recht gespannen draden zwijgen als het graf.
Ik maak wat foto’s van composities in gescheurde stoeptegels en dikke knokigge verbindingen van bouten en moeren die moedig al het ijzer bijelkaar en omhoog houden. Zelfs als de wind met de palen en constructies speelt geven ze geen kik of beweging weg.
Aan de andere kant van het armetierig door verbouwingen aangerande stationnetje wuift een treurwilg met lange lianen me in slow motion tegemoet.
Ik wil in haar klimmen en wat zwieren, maar durf het niet.
In het boemeltreintje, wat fungeert als metro tussen Arnhem en de achterhoek, word ik verwelkomt door opengevallen monden en ogen die langstarend knipperend op mijn gestalte blijven hangen waardoor ik me nog verder in mijn namaak zwarte langharige bontkraag wens te laten zakken. Vooral de mannen doen hun best om me schuw met blikken te verslinden. Het liefst willen ze hun geslacht tussen mijn benen porren. De ‘ vrouwtjes’schokken zich met dichtgeknepen monden nog vierkanter op de bank.
Mijn hakken klakken evenlater door het uitgestorven dorp waar een enkele zwakke boze blik mn zwart omkoolde ogen vroom gade slaat.
Mijn werk hangt trots en bruisend aan de muur van de galerie.
Tijdens de geanimeerde gesprekken met enkele bezoekers verlies ik vaak de draad van een gesprek omdat mijn oog naar een mooie lichtval wordt getrokken of klinken de woorden uit de andere monden dubbel alsof ik van een andere planeet kom. Ook de bijzonder getalenteerde Russische kunstenaar kijkt me, met zijn aparte mongoloïde trekken in zijn aardige gezicht, wat verbauwereerd aan als ik zeg ‘dat kunst er is om onze ziel in het midden te houden’.
Dan neigen monden terloops op en neer te gaan zonder klanken.
Ik kan alleen nog zuchten en blij zijn dat mijn wereld een andere is.
Eén waar alles schoon , rauw , zoet, beeldend vol klanken me de hand reikt en ik nimmer meer het gevoel zal hebben alleen te zijn.
oktober 29, 2007
Geplaatst door
isisnedloni |
LITERATUUR |
|
Momenteel geen reacties
