SCHADUWEN DIE MIJ NIET TOEBEHOREN

 

SCHADUWEN DIE MIJ NIET TOE BEHOREN.

Ik duw hard tegen de blikken van de mensen die mij niet kennen en me schaduwen toewerpen die mij niet toebehoren.

‘We zijn jaloers op je ongenaakbaarheid’, hoor ik de loslippigen door sijpelen.

Dat ik daar een half leven , een innerlijke strijd en professionele interactie voor moest voeren, dringt zelden tot de dommen door.

Voor die tijd stond ik nog over de randen van ravijnen te koekkeloeren of bedacht mijn hoofd de beste strop in het trapgat.

‘Gooi open die deur!’ krijsten wilde stemmen in mijn hoofd op te snelle autowegen.

Stemmen die ik kon wegduwen omdat ik de chaos en verwarring van de depressie herkende.

Nu ben ik vrij.

Ik heb me geuit en mijn uitingsdriften de hand geschud.

‘Ik laat u nimmer meer los’, glipte nog schalks van mijn tong.

Moest ik daarvoor eerst een zeer donker leven leven?

Het dorp verderop is ook veranderd.

Je ziet nu groepjes van de ietwat meer donker getinde mens staan, die in de laatste jonge mode mee schitteren en blikken proberen te vangen van meiden voor een korte of lange neukbeurt. Bij geluk komt de liefde tevoorschijn.

Ook de depressieve klanken van een Duitse slager – stilstaande hoempapa of zangeressen- met- blikken – massa- namaak-stemmen- zonder- eigen- geluid, zijn naar het verleden gegleden.

Ik hoor waarempel fado of tonen van wereld muziek door de straten van het grijze dorp galmen.

Alleen als de dorpelingen aandoenlijk in verschillende groepjes uren lang keuvelend en knauwend in de winkelstraten staan, hun blikken uit de norse ogen laten vallen en onverstaanbare dialecten hortend en stotend uit de meest onaantrekkelijke kelen naar buiten storten, mij als een filmster nastaren, is de tijd weer terug bij af.

Dat de regering van het zelfde land kort geleden nog opperde dat het menselijke verschijnsel als het groeps-hang- drang- gedrag, een verboden gebied moet worden, slaat als een tang op een varken en vraag me af of deze optie met hoon gelach is ontvangen .

Of worden groepen straks via knuppels met ginnegappende handvaten hard uit elkaar geslagen als je toevallig je oude buren tegenkomt en in het openbaar even knus samenklit?

Is Nederland dan een dictatuur die bang is voor verzamelde tegenstand?