MAXIMA, DE DOMME MENING EN DE INTELLIGENTE MENING

DE DOMME MENING, DE INTELLIGENTE MENING EN PRINSES MAXIMA.

Prinses Maxima heeft een intelligente mening in het hoenderhok gegooid.

Ze beweerde dat een bepaalde Nederlandse identiteit niet bestond.

Daar heeft ze ook gelijk in. Er bestaan wel duizend verschillende, als het er geen miljoenen zijn, Nederlandse identiteiten.

Dat is een normaal gegeven voor mensen die kunnen nadenken.

Mensen die niet kunnen nadenken en op dat gebied een wat achterlijke mening vertolken zijn erg gebolcht over de uitspraak van Maxima.

Ze gooien hun domme mening nu voor de intelligente mening.

Dat is niet zo erg. Normaal gesproken wint de intelligentie het van de minder intelligente opvatting. Daar is immers onze hele beschaving op gestoeld.

Wat wel erg is, is dat staatsrechtsdeskundigen, zich er nu op een domme manier mee gaan bemoeien.

Men heeft het over ‘dat iets uit de hand kan lopen’ als het koninklijke huis met nog meer intelligente opmerkingen gaat lopen gooien.

Zij denken dat alle mensen vanuit hun woonboulevards en tv pretparken relletjes gaan lopen schoppen en volksopstanden uit gaan breken als het koninklijk huis de vrijheid behoud die ze nu heeft.

Ik vind dat een hysterische achterhaalde angstige visie.

Het volk gaat helemaal geen keet schoppen.

Het volk houdt gewoon zijn brutale snuit en gaat naarstig nieuwe dingen aanleren over antropologie, sociologie en de vorming van identiteiten.

Daarna mogen ze hun mond weer opentrekken.

Ook de angsthazen van het protocol/staatsrechtdeskundigen moeten eens vervangen worden door intelligentere flexibelere mensen.

Dat vastgeroeste moet weg.

Want als het koningshuis wordt terug gefloten, dan wint de domheid het van de intelligentie.

En dat is volgens mijn intelligente visie niet de bedoeling van de domheid.

Die mogen nimmer winnen…die mogen alleen maar bijleren…en zich gelukkig wanen dat er uberhaubt moeite wordt gedaan dat ze bijles krijgen.

In Nederland zou het recht op meer intelligentie eens voorgoed tot de gemeenschapszin moeten gaan behoren ipv te gaan luisteren naar mensen die niet eens de definitie van het begrip identiteit kennen.

Ieder beschaafd mens behoort toch te weten dat identiteiten, zoals Maxima het bedoelde, niet bestaan.

Als je ze terug fluit en ze weer in een belachelijke gouden kooi stopt, dan stop je daarmee ook het beschavings proces.

Dat proces is immers altijd aan verandering onderhevig en nimmer aan terug gang.

SCHADUWEN DIE MIJ NIET TOEBEHOREN « Isisnedloni’s Weblog

SCHADUWEN DIE MIJ NIET TOEBEHOREN « Isisnedloni’s Weblog

SCHADUWEN DIE MIJ NIET TOEBEHOREN

 

SCHADUWEN DIE MIJ NIET TOE BEHOREN.

Ik duw hard tegen de blikken van de mensen die mij niet kennen en me schaduwen toewerpen die mij niet toebehoren.

‘We zijn jaloers op je ongenaakbaarheid’, hoor ik de loslippigen door sijpelen.

Dat ik daar een half leven , een innerlijke strijd en professionele interactie voor moest voeren, dringt zelden tot de dommen door.

Voor die tijd stond ik nog over de randen van ravijnen te koekkeloeren of bedacht mijn hoofd de beste strop in het trapgat.

‘Gooi open die deur!’ krijsten wilde stemmen in mijn hoofd op te snelle autowegen.

Stemmen die ik kon wegduwen omdat ik de chaos en verwarring van de depressie herkende.

Nu ben ik vrij.

Ik heb me geuit en mijn uitingsdriften de hand geschud.

‘Ik laat u nimmer meer los’, glipte nog schalks van mijn tong.

Moest ik daarvoor eerst een zeer donker leven leven?

Het dorp verderop is ook veranderd.

Je ziet nu groepjes van de ietwat meer donker getinde mens staan, die in de laatste jonge mode mee schitteren en blikken proberen te vangen van meiden voor een korte of lange neukbeurt. Bij geluk komt de liefde tevoorschijn.

Ook de depressieve klanken van een Duitse slager – stilstaande hoempapa of zangeressen- met- blikken – massa- namaak-stemmen- zonder- eigen- geluid, zijn naar het verleden gegleden.

Ik hoor waarempel fado of tonen van wereld muziek door de straten van het grijze dorp galmen.

Alleen als de dorpelingen aandoenlijk in verschillende groepjes uren lang keuvelend en knauwend in de winkelstraten staan, hun blikken uit de norse ogen laten vallen en onverstaanbare dialecten hortend en stotend uit de meest onaantrekkelijke kelen naar buiten storten, mij als een filmster nastaren, is de tijd weer terug bij af.

Dat de regering van het zelfde land kort geleden nog opperde dat het menselijke verschijnsel als het groeps-hang- drang- gedrag, een verboden gebied moet worden, slaat als een tang op een varken en vraag me af of deze optie met hoon gelach is ontvangen .

Of worden groepen straks via knuppels met ginnegappende handvaten hard uit elkaar geslagen als je toevallig je oude buren tegenkomt en in het openbaar even knus samenklit?

Is Nederland dan een dictatuur die bang is voor verzamelde tegenstand?