IK BEN EEN RODE VERDWIJNENDE STIP AAN DE HORIZON

 

IK BEN EEN VERDWIJNENDE RODE STIP AAN DE HORIZON

 

We drinken verse koffie in een net geopende strand tent.

Vegen het laatste zand tussen kriebelende ledenmaten.

Praten bij, maken afspraken en beloftes.

Tussen door word ik naar je schoot getrokken en turen we licht zoenend , aan je nek hangend, naar de niet meer hoorbare deinende zee.

Ik snuif je geuren diep.

Lik je nek.

Vang door de ramen het snijdende geluid van een zeemeeuw op.

De barman kijkt, glazen poetsend met dichtgeknepen slaap ogen, de nacht nog in zijn voeten voelend, glimlachend naar onze liefkozingen.

Hij geeft een dikke knipoog weg als we beiden gebogen in een stille houding de tent verlaten en ons naar ons eigen afscheid duwen.

 

De denderende trein trekt je in alle onwaarschijnlijkheid uit mijn verbleekt betraande gezichtsveld.

Ik dwing mezelf met loden schoenen terug te gaan naar mijn opgedroogde opgegeven , eerst gebarsten, daarna uit elkaar gevallen leven.

Alleen mijn werk houdt stand.

De rest is als zand vergleden.

Terug naar iemand die in zijn eigen schaduw leeft, me nimmer iets heeft geleerd en ik telkens tegen sporen blijf stuiteren van de afgepakte identiteiten die de onzichtbare man in de loop der tijd van mij bij elkaar heeft gesprokkeld.

Mijn sporen in zijn kleren, uitspraken en gewoontes die hij weer verliezen zal als ik als een rode stip aan de felle horizon verdwijn en hij verloren in zijn grijze vierkante kleine wereld naarstig naar een andere luisterende borst zoekt en zal vinden.

Hij heeft mij nooit gekend.

De capaciteit daarvoor ontbrak eenvoudig.

Het lot van de schaduw mens.

 

Mijn ene leven is tijdelijk gestopt.

Geen doek wordt aangeraakt.

Enkel wat krasjes , schetsen en een nieuwe BoeroeboeroeVrouw komen vaag uit mijn handen.

Mijn werkkamer ligt overhoop van de plots ingeslagen ordening en selectiedriften die los zijn gebarsten.

Samen met het verzamelde stof en nog meer kleine restanten begint de berg op een tijdelijke vuilnisbelt te lijken. Maar dan een zonder geuren van voedsel resten of het gekrijs van pikkende meeuwen en wegschietende piepende ratten.

 

In mijn hart kreunt onze laatste ontmoeting voort.

Ze dendert als een roze stomende schuimpjes locomotief vol rode rozen door mijn ziel waar je vertrekkende, steeds meer vervaagde gezicht voorbij flitst en vang ik je nagalmende laatste lieve woordjes in een doosje, ze met exotisch parfum besprenkel en chronisch op snuif zodat mijn ogen gaan glimmen en mijn huid weer opbloeit na het gloeien tegen de jouwe.