DE KNOESTIGE HOUTEN WOLKERS DOOD

DE KNOESTIGE HOUTEN WOLKERS DOOD

Ze zijn nu haastig de laatste glimpen van de dode kunstenaar Jan Wolkers aan het verzamelen en bij aan het sprokkelen.

Als blauw glimmende snelle brommende vliegen duikt men op je af.

Niet alleen de dood is je aan het eten, ook de mens met al zijn hebbedingen, verzamelwoede en angstbezweringen doen mee om de laatste opgerakelde troffee’s van jou hand en herinnering sussend te kapen.

De storm des doods duurt al dagen tot ook zij luwt en een ieder weer terug zal worden geworpen in zijn eigen sterfelijke vluchtende bestaan.

Je trillende stem verraadde gevoelsmens te zijn.

Ze zal straks zonder echo in de put van de duisternis tussen rozenblaadjes knoestig zonder ooit nog te zuchten, gaan liggen en je dierbaren je langzaam met intense pijn en moeite jou in hun hart verschansen om koesterend en later draaglijk mee te worden genomen in hun eigen eeuwigheid.

Prachtig was de schittering die op je begrafenis ontstond toen bijzondere herinneringen en voorvallen betraande ogen lieten glanzen, wangen deed blossen, hoofden knikten van de dankbare herkenning zodat de dode in deze schone momenten weer naar het leven trok.

Het stoere knoestige onbehandeld hout was in kist vorm om je koude bewegingloze lijf heen getimmerd waarbij de handvaten het liefst van gevonden strandjutters touw hun laatste dienst hadden bewezen.

Ook dat straalde geluk daar een kunstenaar dicht bij zich zelf leeft nadat hij met een kapmes al het verstorende aangeleerde weg heeft geworpen om zijn leven lang naar zich zelf durft toe te kruipen waardoor de gesloten harten van anderen vanzelf geopend kunnen worden.

Meer is het niet.

Meer mag het niet zijn op weg naar de dood die van ons allen is .

Ga nu maar gauw jezelf als stofje tussen de slakken, kikkers, torren, vliegjes en duizenden bijzondere planten en een kwetsbaar roze licht tussen de cirkel van het leven planten.

Ze kennen je stem al.

Ze kennen je geluid.

Daar, voorbij de stilte……..