LIEFDE KRONKELT

DE LIEFDE KRONKELT

 

De liefde sluipt,

ruikt sporen van je huid,

Likt,slubbert,verlangt,

kwijlt,siddert,stampt,

trappelt,zeilt,zoent,

aait,krioelt,hijgt,

kronkelt, maait,graait,

roert,roept,

komt,zoekt,

zout en zoet,

vliegt,springt,

zingt,lacht,

buldert,kabbelt,

zuigt,graast,

smacht,pronkt,

lonkt,lekt,

lokt,vonkt,

dwaalt,verloren,

verlangend, loeit,

brult,schreeuwt,

koestert, sabbelt,

spettert, knettert,

Stoeit, trilt,

rilt, spint,beeft,

roert, vloert,

na kreun- kreten,

Knabbelt,

ik wil je eten met mijn beten zoenen,

Ik voel je huid,

Je adem,

Je lieve snuit,

Kom, wieg me in de liefde,

Wieg me eeuwig vooruit.

 

 

DE ZEE VAN RODE WARME ROZEN

De zee van rode warme rozen nodigt me uit in

haar te zwemmen

en te drinken van haar

welriekende honing watervallen

nectar die me kussend blijven

toe fluisteren dat de liefde

me opeet en ik voor altijd

tegen haar aan mag leunen

zonder dat de boze pistolen

me ooit nog lastig zullen vallen.

Als ze wel pogingen wagen

blaast de hete liefde haar weg

tot ze smeltend te pletter valt

en zich zelf voorgoed weg tikt.

‘Kom’, zegt mijn liefde,

‘ruik maar goed aan me

en fluister stoeten zoenen

in mijn verlangende

weer horende oortjes

die gulzig de lasso’s

van je warme klanken verwelkomen

als een pasgeborene

die vastgehouden

en gewiegd wenst

in alle stralende warme

bloesem rivieren monden

van de rode kust die kalvend

stukjes baart

en

zich tot mij neemt

als ik zou zijn de zijne’.

VIRTUELE WEBLOG CENSUUR & ARROGANTIE

Deze bijdrage werd door de

redactie  van de

volkskrantblog verwijderd.

Ik mocht geen metaforen

kiezen voor mijn gekrenkte

ziel en woede nadat ik weer

eens onterecht door een

hoop stront van

beledigingen en valse

beschuldigingen werd

gehaald.

  

In dit verhaal verplaatste ik

mijn woede en kwetsingen

in een beschaafde

kunstvorm.

  

Maar ook dat was niet

toegestaan.

  

Deze verwijdering en tevens

mijn onterechte

verwijdering aldaar ervaar

ik als censuur van een

kunstuiting en  een

arrogante dominantie van

een niet objectieve

amateuristische

 redactie die voor de

vrijheid van menings

uitingen is en zelf zijn eigen

blogsterren onderdrukt.

  

Omdat de woorden zich

alsnog wensen laten zien,

hier mijn SCHURFTIGE

HONDEN BIJDRAGE IN

ALLE VRIJHEID.

  

NU OPGEDRAGEN AAN DE

INTRIGANTEN EN DE

LIEGBEESTEN OP HET

VOLKSKRANTWEBLOG.

  

 

  

SCHURFTIGE HONDEN 

  

 

  

Gisteren heb ik me per

ongeluk in een verkeerd

steegje laten misleiden door

een stelletje schurfterige

straathonden , (zie

www.volkskrantblog.nl/bericht/145228 )

die al maanden lang

obsessief mijn sporen

schijnen te volgen.

  

Het stonk naar urine en lag

er vuil van een paar

losgescheurde

vuilniszakken aan beiden

kanten van het donkere

nauwe gat, alsof het daar

hoorde en zich er voor altijd

in de hoeken van de muren

en de straat, genesteld had.

  

Er viel schielijk een beetje

verbitterd grauw licht over

de gestalten van de dieren

waardoor ook de

schaduwen een stempel

drukten op de grimmig

ontstane sfeer.

  

Af en toe ritselde de wind

door het vuil waardoor er

een misselijkmakende weee

lucht ver weg zich zelf

lospeuterde. Mijn keel had

last van spontane kokhals

neigingen en kon ik mijn

braken nog net achterwegen

houden..

  

De beesten stonken uit hun

bek , liepen mank en

bestond hun aan elkaar

geklitte vacht, die constant

omringd werd door vliegjes

en opspringende vloeien, uit

een structuur die

vergelijkbaar is met de wol

van een vettig schaap en de

kont van een stervende

baviaan.

  

 

  

Een enkele hond rommelde

onbehouden tussen het

rottende vuil, trok soms aan

een groezelig stuk plastic of

scheurde een krant waarin

de vis al dagen in verpakte

lag aan flarden.

  

Ik schrok toen ik in de gaten

kreeg dat dit troepje zich in

het steegje had verschanst

en rende ik ,na een paar

schermutselingen met een

gescheurde broekspijp en

een tand door mijn lip, hard

de grote straatweg op.

  

Ze blaften me nog allerlei

leugens na en verslikten

zich in hun eigen opgezette

valse grauwe tongen.Toen

ik even omkeek zag ik nog

net een flits van een geel

vals oog die de andere

honden stille tekens en

porren tot gehoorzamen gaf

  

Hoe het zover met de

honden is gekomen , kunt u

hier lezen bij onze eerste

lijns psychologe

www.volkskrantblog.nl/bericht/145409

ODE AAN DE TAAL EN ANDERE FLARDEN

Waar kan ik heen als de stinkende dik koppige breed bekkige blinde fanaten mijn handelende handen aan flarden schieten zodat mijn pen verloren gehavend in dor muf geslagen doodbloedende armoede achterblijft?Waar moeten al mijn dierbare duizenden woorden nu gaan wonen ?Het is in deze staat onmogelijk ze vrij te laten zodat de grip verslapt en ze uit mijn hoofd fladderen zonder gedeelde klanken.

Ze blijven onwillekeurig zingend aan de wand van mijn schedel kloppen en roepen om ordening in de chaos van weleer.

Het stapelt zich toch onomkeerbaar op als kirrende en trappelende stampende woordvallen- letter deeltjes-zinnen die zich vervolgens als om elkaar draaiende krioelende hoopjes fluisterend verzamelen.

Het is zelfs zo erg dat de ondersten verpletterd worden als ze zichzelf niet wringend en kronkelend ontsnappen laten.

Ook de rood getinte of zeer donkere tot zwarte woorden kloppen aan de poort waarvan de sleutel is opgegeten door de tijd zodat hij zichzelf krakend dicht kan laten vallen via zijn goed geoliede scharnieren.

Ik hoef alleen nog maar luchtig te leunen zodat de dikke deur zich gapend zonder worstelen piepend opent en me als een glimmende chocolade prinses binnenlaat, me vervolgens glazen muiltjes aan bied ,

voor mijn komst boze stiefmoeders in kelders heeft geduwd en weldra mijn rode lustige mond verse sappige druiven voedt.

Hele volle trossen hangen verlangend naar beten, boven mijn schone sprankelende hoofd met zoete sappen die als warme stroperige honing over mijn kin glijden en tussen mijn vragende naar orchideeen ruikende borsten hun weg naar beneden eten.

Ondertussen wreken de ginnegappende boze achtergebleven gekwetste woorden zich een snijdende weg langs toppen van bergen en diepe dalen met joekels van ravijnen waar je u tegen zegt daar ik niet bang ben voor taal en zijn ingekapselde vrijheden waar hete tropische stormen, kabbelende fluisterende beekjes of smeltende poolkappen in ritme hun eigen gekozen in elkaar geflansde composities zichzelf durven laten zien.

Waar de hitte van de zon op haar hurken kan zitten en sabbelend aan mijn opgewonden borsten de pauze mag vullen die leven heet.

We zuigen onze longen vol in opgeblazen borstkassen die trouw blijven op en neer gaan tot de dood me achtervolgend in haalt.

Dan stopt de beweging.

Stopt mijn gemoed

Stopt mijn verlangen

stopt alles zoet.

Huilend, wenend, knagend staan ze trappelend aan de poort om over te springen naar een ander hoofd die ook het ruim braakliggende terrein voor het vrije schone altijd onschuldige genaakbare woord herkent en koestert.

De taal van het schrijven is immers onvergelijkbaar met de taal van het spreken.

Alleen dezelfde letters mag je stelen.

De taal van het schrijven woont in een andere demensie en wringt zich licht schikkend en constant zingend (Lucebert) naar buiten bij het aanraken van het papier dat geduldig wacht tot ze op den duur een aangesloten wereld vormt.

FRANCIS BACON

Zelfportret

1973

olieverf op doek

198 x 147,5 cm

‘Zandduin’

1983

Olieverf &pastel op doek/198 x 147,5 cm

www.bacon.nl

DUNLIPPIGE BUITENSLUITERS

Ik heb niks met de dun lippige

witgekalkte kruiperige mens

die denkt te zeggen

hoe ik leven kan, zal of moet.

 

Ik zie geen knetterende glitter

in hun ogen stralen

Geen schoonheid

van hard geworden huiden dalen.

 

Ergens roept men dat de dood

constant ligt te koekeloeren

zich wreed inkapselt in mijn

aan bederf onderhevig

mooie lijf

zich chronisch omsluit

en mij de mond wil snoeren.

 

Nergens staat dat

ik geen orchideeen geuren

mag verspreiden met mijn

rode wollige lippen

die ik bronstig naar je tuit

 

Leven, leven, leven,

Ze laat me telkens brullen ,

schreeuwen , scheuren,

brakend vermorzelend

achter beven.

 

Tot dikbuikige vierkante

monsters met zes koppen

hun draken tanden

aan mij slijten

in fanfare stampen klanken

de weg afsluiten

voor ze smijten

met volgepropte valeien

van afval geluiden

stuiten tegen

mijn welriekende borsten

en me overal snijdend

buiten sluiten.

 

Solitude, solitude,

 

Ik omarm je nu hevig

Blijf jij maar stevig

op mijn huid sidderend

mijn innerlijk uitspittend

door zoekend nimmer getempt vuur

 

Het zijn toch de valse

voorberekende tonen

die winnen

verliezen mij telkens

met kleffe draden inspinnen

ik mijn tanden moet slijpen

die alleen maar hapjes kunnen

bijten uit de liefde

van mijn eerste

en laatste waarheids uur.

KREUNENDE BILLEN ONDERLEGGERS EN SCHOOTPOESSNOEZEN

 

SCHOOTLAPPEN 

 

SNOESPOESVOEZEN LIPSAPPEN

 

SNAKKEN NAAR

 

TONGKLEVERS

 

SIDDERZOENEN

 

SCHOONHEIDSBELEVERS,

 

ACHTERSTALLIG-ONDERHOUDS

SCHOONPOETS-OPWRIJF-LUSTEN-BEVERS-EN-

 

OPKNAPBEURTEN-MET INTIEME- ONDER-BEURTEN-

 

PLEGERS

EENZAAMHEIDS-WEGHAAL-VEGERS

 

LIEFDESKLEVERS-WEG-GEEF-ZOENEN-SMEKERS

NAAR JE LIEVE LUSTEN LIPPEN VERLANGEN
 

GELACHS-ORGANEN GANGEN

 

OPWIND-KIETELAARS

 

PRET-LUSTOPWEKKERS

 

VOCHTVERBINDERS SMACHTEN ZUCHTEND NAAR

 

JE HITTE STRALEN LUCHT-VER-VERS-ERS

 

RUIMTE-BREKERS 

 

ZACHT-KREUNENDE BILLENONDERLEGGERS

 

LIJFONTSPANNERS VAN PLEZIER

 

OPWIND-SLEUTELS

 

GLANS-WEGGEVERS

HITTE LUSTBELEVERS

 

ZOENEN MET RODE GEUREN DIE EINDELOOS ALS

 

VERMOMDE TOETJES ZACHT IN ME DRAAIEN EN

 

LIEFJES KUSJES WROETEN

 

NAAR HET VUUR ZOEKEN

 

SNAKKEN

 

SLURPEN

 

TOT ZE JOU

 

MET HAAR EN HUID

 

MOGEN

 

OPSNOEVEN.

 

 

IK WIL JE BRONSTIG

 

PROEVEN,

 

SCHITTEROGEN-WEGGEVERS,

 

BLOESEM-MONDEN-ZOENVIS-SMILES AND BIG KISSES

 

FOR YOU- HETE BERENMANNENVLEESEET-

 

STERREN

 

FONKELEN VOOR ALTIJD

 

IN MIJN UNIVERSUM ………

verste boeroeboeroevrouw

GOUACHES IN PALAIS DUCAL NEVERS FRANCE MET DANK AAN MN DIERBARE FRED VAN DER WAL

KOM MAAR HIER LEKKER DIER VAN MIJN LEVEN

Kom maar hier lekkerDier van mijn leven,

Kom maar hier lekker dier

Van mijn woeste zijn,

Kom maar hier

En laat het beest in je beven,

Kom maar hier en

Laat het vuur nu maar schijn-en

Jij woest wezen,

Die met zijn hete tong

Mijn huid sissend durft te raken

En me lang klevend

Zoent met zijn warm

Verlangende bloesem Monday samen met zijn

vochtige diamanten Schitterogen

Mijn lust brandend hoog

Op doen blaken,

Smelt ik zwoelend

Met telkens hijgende slaken

Op de zachte hete grond

Snuif welriekend

Je rode rozen kussen

Diep naar binnen

Die zinderend zacht plakkend

Hun sporen kraken

En de nacht wellustig

Kermend Dichten

Met mijn zoete gouden mond.